Dukla - unikatowy pałac Mnischów.

Był piękny sierpniowy poniedziałek, wędrowałam sobie drogami Podkarpacia. Jedna z tych dróg zaprowadziła mnie do małej miejscowości Dukla. Dukla leży na trasie do przejścia granicznego Barwinek. W tym malowniczo położonym miasteczku jest unikatowy pałac Mnischów. Pierwszy pałac stanął tu z inicjatywy Jana Jordana w XVI w. Zmieniali się właściciele tych ziem, a sam zamek niestety popadał w ruinę. Gdy do Dukli przenieśli się Mnischowie, zamek był już kompletną ruiną. Postanowili oni odbudować go w stylu Palazzo in Fortezza. Tak o dukielskim pałacu pisał E. Szweykowski: " Dzięki temu zrządzeniu losów możemy jeszcze wyszukać w pałacu dukielskim ślady minionej przeszłości(...) z którym cała przeszłość Dukli,a zarazem i mała cząstka naszych dziejów się wiąże... ". Mnischowie budując swój przepiękny pałac wzorowali się na budowlach francuskich. Dziś już nie dowiemy jak wyglądał pałac za czasów Mnischów.
Budowla, którą dziś oglądamy pochodzi z czasów gdy panami na tych ziemiach byli Tarnowscy. Choć z okienka mansardowe są z czasów gdy mieszkali w Dukli Mnischowie. Pałacowe otoczenie również pochodzi z tych samych czasów. Zaprojektował je Jan Fryderyk Knobel, a pracami kierował Leonard Andrys. Przekraczając progi dukielskiego pałacu zaczyna działać moja wyobraźnia. Zamykam oczy i dzięki wyobraźni spaceruję po pałacowych komnatach. Pałac był ośrodkiem kulturalnym to tutaj zbierali się artyści, malarze czy poeci w ówczesnej Polsce. Amalia Mnischek sprowadzała do pałacu znanych ówczesnych artystów. Chodzę od komnaty do komnaty podziwiając przepiękne meble i wiszące na ścianach cenne obrazy. W Dukielskim Pałacu była również bardzo cenna kolekcja pamiątek związanych z historią tego małego miasteczka.

Na parterze znajduje się dawna biblioteka w której niegdyś było pełno unikatowych ksiąg. Stały one przy ścianie na półkach, aż do sufitu. Po drugiej stronie stał ogromny kominek po którym dziś niema już śladu  prawdopodobnie został zamurowany. Przed kominkiem stały dwa wielkie fotele w których można było usiąść i poczytać sobie książkę. Wychodzę z biblioteki i kieruję się w stronę schodów. Na piętrach były prywatne pokoje państwa, ale mieściły się tu również pokoje dzieci. Na pierwszym piętrze umieszczono reprezentacyjne salony, ale był tam również gabinet pana hrabiego. Idę dalej pałacowymi korytarzami dochodząc do komnaty, która kiedyś była jadalnią mogącą pomieścić prawie setkę osób. Gdy umierają Mnischowie ich córka Maria Szczęsna Potocka  sprzedaje dukielskie dobra Józefowi Ossolińskiemu ten jednak nie cieszy się nimi zbyt długo i jest zmuszony je sprzedać. Kupuje je ród Stadnickich. Córka Stadnickiego Helena wnosi je w posagu Wojciechowi Męcińskiemu.
Dobra dukielskie w ich rękach pozostają do 1925r. Ostatnimi właścicielami są Tarnowscy. Każdy tych właścicieli wprowadza w pałacu swoje własne zmiany. Tak naprawdę dziś już nie wiadomo jak wyglądał pałac przed tymi wszystkimi zmianami. Dziś w dukielskim pałacu mieści się muzeum historyczne. W zbiorach muzeum znajdziemy różne bardzo ciekawe rzeczy. Jedną z takich rzeczy, która mnie zaciekawiła jest Ornat z herbem Trąby, ornat ten pochodzi z 1540r. Widziałam też tam coś w rodzaju dzisiejszego atestu. " Kopia atestayay do win ". Muzeum gromadzi pamiątki związane z historią Dukli. W salach wystawowych są eksponaty pochodzące niekiedy z czasów pierwszej wojny światowej: czyli czapki, karabiny i emblematy. Niestety jest zakaz fotografowania.